Gülşah Akkaş Yaman


HAYATIMIZDAKİ BİR ÇOK RENKTEN VAZGEÇTİK

HAYATIMIZDAKİ BİR ÇOK RENKTEN VAZGEÇTİK


Affan Dede'ye para saydım,
Sattı bana çocukluğumu.
Artık ne yaşım var, ne adım;
Bilmiyorum kim olduğumu.
Hiçbir şey sorulmasın benden;
Haberim yok olan bitenden.
 
Bu bahar havası, bu bahçe;
Havuzda su şırıl şırıldır.
Uçurtmam bulutlardan yüce,
Zıpzıplarım pırıl pırıldır.
Ne güzel dönüyor çemberim;
Hiç bitmese horoz şekerim!
Cahid Sıtkı TARANCI - Çocukluk.
 
Ahhh bu şiir. Götürdü beni çok uzaklara, kim istemez bazen ismini kim olduğunu unutmak, kim istemez olana bitene kafa yormamak. Uçurtması bulutlara yanaştığı zaman kim sevinçten havalara uçmadı? Güneşe nispet kim delicesine koşturup hoplayıp zıplamadı? Sonra bir bardak su ile orucunu bozup hızlıca ağzını silivermedi.  Evdekilere, ben orucum demedi ...
Arifede alınan bayramlıklar ne de çok mutlu etti bizi, o zaman mı öğrendik, küçük şeylerle mutlu olmayı? Kim bir pamuk şekeri için sevinmedi? Bir fotoğraf karesinde yer almak için kim çırpınmadı, tek başına resim çektirmek , imkânsızdı çünkü ''poz'' dediğimiz bir hadisi vardı ,oda kıymetliydi . Resim çektirirken tüm aile bir arada sevgi ile yanaşırdı birbirine. Poz tek kişi için kullanılmazdı ,  belkide o yüzden birleştiriciydi .
Pikniğe gitmek önemliydi. Sabaha kadar sevinçten uyunmazdı, şimdi her şey kolaylaştı o yüzden mi yeşilin rengi bizi etkilediği kadar çocuklarımızı etkilemiyor? O yüzden mi, bulutları pamuktan zanneden çocuk yok? Kim topu havaya fırlatıp bir renk söyleyip, “istop” diye bağırmadı? O zaman mı öğrendik hayatın bin bir rengi olduğunu ve her renge manalar yükledik.
Mutluluğa pembeyi yakıştırdık ve hep mutlu olduk. Sonra biz büyüdük  büyümenin  rengini  siyah sandık. Bir dolu renkten vazgeçip siyahtan bir elbise giydik.Çoğu renkten vazgeçtik .
Ne de çok şeye hüküm verdik,
Kırdık döktük güllere özür dilettik,
Artık büyümüştük.
Ama bazen öyle sıkıldık ki kendimizden her şeyi bilir halimizden, sekine dolu bir bayram gününde Affan dedeyi bulup bizde satın alır mıyız çocukluğumuzu diye, bayramın sükûnet dolu sokaklarında çıplak ayak Affan dedeyi aramaya çıktık.
Arayanlar bulurmu bilinmez ama ,bulanlar hep arayanlardır ,kabilinden aramaya devam ...
Bir dahaki yazıda buluşmak duası ile .



YAZARLAR